[Boris Okorn – Helios Tblus d.o.o.]

Pozdravljeni,

ena od letošnjih nalog, ki smo se jih zadali v SD Helios je, da uredimo vprašanje pravilnika o napredovanju in nagrajevanju. Status trenutno v našem podjetju je, da omenjenega pravilnika nimamo in smo to vprašanje tudi večkrat naslovili na upravo, ki se pa na vse načine spreneveda in odmika od vprašanja.

Dejstvo je , da pravilnika nimamo, in da je zame in za vse člane SD trenutna situacija skrajno netransparentna, saj se ne ve kdo pije kdo plača.
Direktor pač potrjuje napredovanja in nagrajevanja po svoji volji…saj poznaš to situacijo…. Kdor je všečen, se prav piše ali pa pač politično, napreduje.

Ker pa to ni ok, bi si svet delavcev Helios Tblus to vprašanje želel urediti in pripraviti osnutek tega pravilnika o napredovanju in nagrajevanju v taki obliki, ki je primerljiv v drugih slovenskih podjetjih, ki imajo to vprašanje urejeno, hkrati pa bi bil osnutek osnova za pogajanje, pripravo pravilnika z upravo Heliosa. Zato sem se prvo obrnil na pomoč pri Slavku Šegi, ki je vso zadevo pognal naprej, zato bo vsaka informacija in pomoč ZSDS in njenih članov vsekakor dobrodošla.

Hvala in lep pozdrav,
Boris Okorn, predsednik sveta delavcev Helios Tblus

[Primož Ošljak]

Pozdravljeni,

pri nas smo imeli podoben problem in smo v preteklem letu pripravili pravilnik, kjer smo določili jasne kriterije po posameznih delovnih mestih, ki naj bi objektivno obravnavali zaposlene in jih na podlagi izpolnjenih kriterijev nagrajevali. Pri proizvodnih delovnih mestih je metrika enostavnejša, saj lahko meriš skoraj vse določene kriterije objektivno skozi informacijski sistem. Malenkost težje oz. bolj subjektivno je pri režijskih delovnih mestih, kjer so kriteriji bolj “mehki”. Smo imeli pa kar težavo skupaj s kadrovsko, da smo prišli do teh kriterijev.

LP,
Primož Ošljak, predsednik sveta delavcev Cetis, Cetis Flex in Cetis Graf

[hans334]

Mən təqaüdçü müəlliməm, 67 yaşım var. Otuz il məktəbdə tarix dərsi dedim, indi isə evdə tək yaşayıram, qızım Almaniyada işləyir, oğlum isə Bakıda, amma onun da ailəsi var, işi-gücü. Tənhalıq mənim üçün ağır idi, xüsusən də qış aylarında. Pəncərədən çölə baxırdım, qar yağır, uşaqlar qaçışır, mən isə oturub keçmiş günləri xatırlayırdım. Təqaüdüm azdır, 400 manat, ona görə də özümə bir şey almaq, bir yerə getmək çətin idi. Qonşu qızı Lalə hərdən yanıma gəlirdi, çay içirdik, söhbət edirdik. Bir gün mənə dedi: “Aygül xala, niyə internetdə gəzmirsiniz? Orada çox maraqlı şeylər var”. Mən güldüm, dedim: “Qızım, mənim telefonum köhnədir, interneti də zor gəzirəm”.

Amma Lalə israr etdi, gəldi telefonuma baxdı, bir neçə proqram yüklədi, öyrətdi mənə. Dedim, “bəs bunlar nədir?”, dedi, “oyunlardır, vaxt keçirərsiniz”. Mən də axşamlar yatanda oynayırdım, sadəcə əyləncə üçün. Bir axşam, dekabrın 15-i idi, çöldə çovğun vardı, mən evdə tək idim, telefonu əlimə aldım. Lalənin yüklədiyi oyunların içində bir proqram gördüm, adı nə idi, xatırlamıram, açdım baxdım, kazino imiş. Nə olduğunu başa düşmədim, qorxdum bir az, amma maraqlandım. Axtardım, gördüm ki, bk mostbet link var, girdim, baxdım. Orada nəsə yazılırdı, başa düşmədim. Sonra bir daha baxdım, mostbet az qeydiyyat bölməsini tapdım, düşündüm ki, qoy qeydiyyatdan keçim, görüm nədir.

Qeydiyyatdan keçmək çox çətin oldu mənim üçün, əllərim əsirdi, yazıları səhv yazırdım. Amma axırda bacardım. Sonra gördüm ki, pul yatırmaq lazımdır. Cüzdanımda 50 manat var idi, nəfəsimi dərib onu yatırdım. Düşündüm, qoy oynayım görüm, nə olacaq, uduzsam da 50 manat, ölənədək saxlamışam. Oynamağa başladım, heç nə başa düşmürdüm, sadəcə düymələrə basırdım. Uduram, itirirəm, uduram, itirirəm. Bir saat oynadım, balansım 70 manat oldu. Sevindim, dayandım. Səhər Lalə gəldi, ona dedim, güldü, dedi: “Aygül xala, siz də qumarbaz oldunuz”. Mən də güldüm, dedim: “Yox, qızım, sadəcə vaxt keçirəm”.

O gündən sonra hər axşam oynayırdım, az-az, 5-10 manat. Bəzən udurdum, bəzən uduzurdum. Fevral ayının əvvəlində bir axşam, saat on radələrində, böyük bir şey oldu. Oynayırdım, birdən ekranda işıqlar yanıb-sönməyə başladı, musiqi gəldi, nə olduğunu başa düşmədim. Balansıma baxdım, 50 manatım 1200 manat olmuşdu. Oturduğum yerdə donub qaldım. Əlimdə telefon, baxıram, baxıram, rəqəm dəyişmir. Qalxdım yerimdən, mətbəxə getdim, su içdim, qayıtdım, yenə baxdım, rəqəm dururdu. 1200 manat! O an ağlamağa başladım, sevincdən. Otuz il işləmişdim, heç vaxt birdən bu qədər pul görməmişdim.

Səhərə qədər yata bilmədim, fikirləşdim bu pulla nə edəcəm. Səhər tezdən qızıma zəng etdim Almaniyaya, dedim: “Qızım, mənə bir bilərzik al, göndər, çox istəyirəm”. O da dedi: “Ana, hardan pul?” Dedim: “Sən alma, pulu mən verəcəm”. İnanmadı, amma mən israr etdim. Sonra mostbet link axtardım, girdim, pulu çəkmək üçün əmr verdim. Bir neçə günə pul kartıma gəldi. O vaxt qonşu Laləyə də dedim, o da çox sevindi, dedi: “Aygül xala, siz indi mənim üçün ulduzsunuz”. Güldük.

Həmin pulla nə etdim? Qızıma 500 manat göndərdim, dedim özünə bir şey al, 300 manatla özümə qızıl bilərzik aldım, qalan 400 manatı da banka qoydum, “qara gün” üçün. Bilərziyi hələ də taxıram, hər dəfə ona baxanda o gecəni xatırlayıram, çovğunlu havada tək evdə oturub şansımı sınadığım gecəni. İndi hərdən oynayıram, amma heç vaxt o qədər qazanmamışam. Bəlkə də şans yalnız bir dəfə gəlir, tutmaq lazımdır. Mən də tutdum. Qonşu Lalə deyir: “Aygül xala, siz mostbet elaqe nomresi saxlayın, bəlkə yenə lazım olsun”. Mən də saxlamışam, amma bilmirəm nə vaxt lazım olacaq. Ən vacibi odur ki, o gecə mən tənha deyildim, telefonumda bir dünya var idi, şansım var idi. Və indi qolumda o bilərzik parlayır, mənə xatırladır ki, həyat ən gözlənilməz anda ən gözəl sürprizlərini edə bilər.

[Avtor]

Prispevki